Κλείνω τα μάτια, ανοίγω τα χέρια και νοιώθω.

Honey, i’m home!

Αυτό φωνάζω πλέον στην Ευδοκία κάθε φορά που γυρνάει στο σπίτι από την δουλειά. Όχι, δεν το έγραψα λάθος, η Ευδοκία γυρίζει στο σπίτι από τη δουλειά. Εγώ απλώς ακούω την εξώπορτα, ανοίγω την πόρτα του γραφείου και την καλωσορίζω με τον δικό μου ευρηματικό (και εγωιστικό, χμ) τρόπο. Είναι μια μαγική εικόνα, γιατί τα τελευταία χρόνια είχα συνηθίσει στο αντίθετο σενάριο. Τελείωνα αργά από το γραφείο, συνήθως με συναντήσεις εκτός και έφτανα στο σπίτι αργά το απόγευμα ή το βράδυ.

Από τα μέσα Αυγούστου πλέον, γυρισα πίσω στην παλιά αγαπημένη κατηγορία επαγγελματιών, αυτή του full time freelance. Αυτό στο μυαλό ορισμένων (και υποσυνείδητα ακόμα και στο δικό μου) ίσως ακούγεται ως περισσότερος χρόνος για τον εαυτό μου, περισσότερος χρόνος για ενασχόληση με πράγματα που πραγματικά γουστάρω να κάνω. Λιγότερη πίεση και άγχος, πιτζάμες, παντόφλες-αρκουδάκια και σπιτικό φαγητό το μεσημέρι, όχι το απόγευμα.

Well, I was wrong.

Όποιος επιλέξει το freelance path για να δουλεύει λιγότερο, είναι αστείο και μόνο που το σκέφτεται. Το ασφαλές ωράριο του 10ωρου ( γιατί εντάξει, κακά τα ψέματα – ποιος δουλεύει 8ωρο πλέον; ) είναι σαφώς λιγότερη δουλειά, οπότε stay there. Τώρα έρχεται το κλισέ, καλυφθείτε:  ο freelancer είναι λογιστής-marketer-Businessman-Account Manager-Tech Support-Μαθητής και τέλος, Designer ( ή ότι άλλο επάγγελμα κάνει ).

Όποιος σκέφτεται ότι θα έχει λιγότερη πίεση δουλεύοντας από το σπίτι  χαλαρός  και όχι σε ένα εταιρικό περιβάλλον, πάλι του διαφεύγουν κάποιες λεπτομέρειες όπως:

“Ποιος δεν θα φάει αν η εταιρία δεν πάει πολύ καλά ένα μήνα;” Στην εταιρία, αν ο τζίρος δεν φτάσει τα επιθυμητά επίπεδα, κάποιος θα σου γκρινιάξει, αλλά εσύ θα πληρωθείς και θα φας τον επόμενο μήνα και όπως ξέρουμε όλοι, η έλλειψη φαγητού προκαλεί πολύ μεγαλύτερο άγχος από κάθε γκρίνια.

Προσωπικά δεν μπορώ να σκεφτώ κάποιο λόγο για να επιλέξει κάποιος τον δρόμο του ελεύθερου επαγγελματία, εκτός από έναν.

Το κυνήγι του ονείρου σου και η πίστη σου σε αυτό. Η υλοποίηση της φανταστικής σου ιδέας. Η δίψα σου για να προσφέρεις κάτι διαφορετικό. Το αλλοπρόσαλλο στοίχημα που έβαλες με τον εαυτό σου και που θα πέθαινες για να το κερδίσεις. Η τρέλλα που κουβαλάς από τα 2 σου, όταν με την περπατούρα κοιτούσες ψηλά και έτρεχες με όση δύναμη είχες, από τα 8 σου όταν ανέβηκες πρώτη φορά σε ποδήλατο, έκλεισες τα μάτια, άνοιξες τα χέρια και για 1 δευτερόλεπτο ένοιωσες αυτό που ένοιωσα κι εγώ (αυτό λίγο πριν το χαντάκι). Η φιλοδοξία που έχεις για να αλλάξεις τα πράγματα στον τομέα σου και γιατί όχι, ίσως να αλλάξεις έστω και λίγο τον κόσμο.

Έτσι λοιπόν, στην Ελλάδα της οικονομικής μιζέριας, του μνημονίου, της χρεωκοπίας και των βρομερών λαμόγιων που με τη δική μας ευλογία ξεζούμισαν τη χώρα,  ξεκίνησε για μένα μια εποχή με καλές συνεργασίες, πελάτες από όλο τον κόσμο και τη δημιουργικότητα στα κόκκινα. Θα πάνε καλά τα πράγματα; Δεν είμαι χαρτορίχτρα. Ούτε Πόντιος ( θυμάμαι σε ένα καυγά κάποιος μου είπε την εξής θρυλική φράση: – “Έτσι ρε, γιατί είμαι Πόντιος, έχω πείσμα!”).

Απλώς κλείνω τα μάτια, ανοίγω τα χέρια και νοιώθω.

Comments 8

8 Responses

Sugarenia

Πας να γίνεις Κωνσταντακόπουλος στη θέση του Κωνσταντακόπουλου; Να πάρω τα μέτρα μου;

(Είπες όσα δεν έχω μπορέσει να πω ποτέ σε κείμενο για το freelancing. Είμαι μαζί σου, περίπου 110%.)

klou

Konstantakopoulos δεν γίνεσαι, γεννιέσαι! :D

Thomas

Μου θύμισες ένα ted-talk που είχα δει πριν από καιρό. Έλεγε πάνω κάτω τα εξής:

“The goal is not just to hire people who need a job; it’s to hire people who believe what you believe. If you hire people just because they can do a job, they’ll work for your money, but if you hire people who believe what you believe, they’ll work for your you with blood and sweat and tears.”

Και στη δουλειά σε εταιρεία, ακόμα κι αν το φαγητό είναι σίγουρο, ακόμα κι αν ο μισθός είναι εξασφαλισμένος (που -μεταξύ μας- δεν είναι), χρειάζεται να οραματίζεσαι, να κοιτάς μπροστά, να ανοίγεις τα χέρια και να νιώθεις…

Να πιστέψεις ότι αυτό που κάνεις μπορεί να αλλάξει τον κόσμο!

klou

Θωμά,

inspiring το quote σου.

Και δυστυχώς έχεις δίκιο, πλέον σε πολλές εταιρίες ο μισθός δεν είναι τόσο εξασφαλισμένος.

Συμφωνώ μαζί σου 100%. Οι επιτυχημένες εταιρίες άλλωστε είναι εμπλουτισμένες από ανθρώπους με όραμα και αγάπη για αυτό που κάνουν.

porcupine

Κατ’ αρχάς ποιος είναι αυτός ο Κωνσταντακόπουλος; Και γιατί χαλάτε το post με άσχετους;

Κατά τ’ άλλα, όλα όσα λες έτσι είναι. Απλώς στην πορεία εγώ βρίσκω και κάποια επιπλέον bugs στο freelancing.

Με αυτά που έχουμε ζήσει οι περισσότεροι ως υπάλληλοι, το freelancing μοιάζει με ουτοπία. Νιρβάνα. Οι παραδοσιακοί (με την κακή έννοια του όρου) επιχειρηματίες και οι επιχειρήσεις τους πεθαίνουν. Εν μέρει είμαστε κι εμείς υπεύθυνοι κι αυτή είναι η μεγαλύτερη προσφορά που μπορούμε να κάνουμε στην πατρίδα :D

klou

John,

νομίζω ότι ξέρω ποια bugs βρίσκεις, αλλά τι είναι τελικά το freelancing;
Δεν είναι μια ενδιάμεση κατάσταση; Που οδηγεί; Δε νομίζω τελικώς ότι είμαστε κατά των εταιριών.
Νομίζω ότι είμαστε κατά των παραδοσιακών εταιριών ( με την κακή έννοια του όρου ).
Προσωπικά, δεν θα με πείραζε να ήμουν μέλος μιας φοβερής ιδέας, ακόμα κι αν δεν ήταν δική μου.
Ενός φοβερού συνόλου που θα έκανε φοβερά πράγματα, με μια μορφή που θα σεβόταν τις προσωπικότητες και τις ιδιοτροπίες όλων όσων το απαρτίζουν.

lexx

Απόλυτα ρεαλιστικό και ρομαντικό της ίδια στιγμή. Νομίζω ότι τα λες όπως είναι.

Όπως και να έχει είναι πάρα πολύ πιο δύσκολο να είσαι εταιρία από το να είσαι σε εταιρία ακόμα και αν έχει εναν υπάλληλο, εσένα.

Τα όρια όμως τα βάζεις εσύ και τίποτα άλλο.

Ευχαριστώ για αυτό το κείμενο, με μπούσταρε.

klou

Thanks Alex.

Ακόμα δυσκολότερα γίνονται τα πράγματα όταν είσαι ιδιοκτήτης εταιρίας με περισσότερους υπάλληλους.

Εκεί αρχίζουν τα πραγματικά όργανα! :)

Leave a comment

Follow me on twitter

I tweet interesting things about me, web design & NYC!