2011 Chronicles

Όταν ξεκινούσα να σχεδιάζω websites είχα στο μυαλό μου ένα πολύ απλό σχέδιο επιτυχίας.

1. Να κάνω κάρτες,

2. Να πιάσω όλους τους γνωστούς της πόλης μου και να σχεδιάσω για τα καταστήματα τους,

3. Να μάθω να κάνω export από το imageready (Tables ιστορική εποχή) και τέλος.

Η πόλη μου τότε ήταν η Κατερίνη, είχε περίπου 60.000 κατοίκους και πίστευα ότι είναι αρκετοί για να μπορέσω να ζω ευτυχισμένος για όλη μου τη ζωή και την επόμενη, σχεδιάζοντας.

Ο υπολογισμός μου ήταν κάπως έτσι: 1 ιστοσελίδα την εβδομάδα χ 4 = 4 το μήνα. Αυτό χ 12 =48 το χρόνο. χ 50 = 2.400! Ε δε μπορεί! Δεν θα έπιανα το 4% του συνολικού πληθυσμού; Piece of cake :}

Μετά κατάλαβα ότι μάλλον δε χρειάζεται όλος ο κόσμος αυτό που προσφέρω, παρά μόνο όσοι είχαν επιχειρήσεις που έχουν νόημα να υπάρχουν online και η αλήθεια είναι ότι το 2006, δεν ήταν και πολλές αυτές οι επιχειρήσεις στην Κατερίνη. Εδώ που τα λέμε, δεν είναι πολλές ακόμα και σήμερα.

Έτσι πέφτοντας λίγο από τα σύννεφα προγειώθηκα στη Θεσσαλονίκη, μια πόλη που απέχει 64 χιλιόμετρα και 2 διόδια (άσχετο) και μιας και ο συνολικός πληθυσμός ξεπερνά το 1.000.000 κατοικους, χωρίς να κάνω πράξεις  φαντάστηκα ότι είναι αρκετός για να βγάλω χρήματα για αρκετό χρονικό διάστημα.

Το σχέδιο μου ενεργοποιήθηκε ξανά! Σχεδίασα για μια τοπική ομάδα, σχεδίασα για ένα φροντιστήριο, για ταβέρνα, γιατρό, ραδιόφωνο, μεταφορική εταιρία και άλλες επιχειρήσεις.

Για κάθε ιστοσελίδα που ολοκλήρωνα όμως καταλάβαινα ότι πλήρωνα ένα μικρό τίμημα κι αυτό ήταν η στασιμότητα στα skills μου και στην διάθεση μου για βελτίωση τους και η ολοένα αυξανόμενη ανεκτικότητα μου στις διάφορες εικαστικές παρεμβάσεις των πελατών μου.

Το πρώτο γινόταν γιατί όταν έχεις αρκετή δουλειά, είναι πολύ εύκολο να χάσεις λίγη από την αυτοπειθαρχία σου κι έτσι το διάβασμα και η αυτοβελτίωση αντικαθίστανται με καφέδες και μπύρες. Το δεύτερο γινόταν γιατί τα νεύρα και η υπομονή έχουν όρια και γιατί μετά από κάποιες κουραστικές και ανέλπιστές προσπάθειες μου να πείσω κάποιους πελάτες για το ποιο είναι το σωστό, άρχισα να καταλαβαίνω ότι έπρεπε να γίνω ανεκτικός για να τα βγάλω πέρα και να πληρωθώ κάποια στιγμή. Ναι θα βάλω αυτό το φορτηγό εκεί πάνω. Ναι θα βάλω μια μεγάλη σημαία της Ισπανίας που να πιάνει όλη τη σελίδα για να δείξω ότι είναι Ισπανικό το μαγαζί. Ναι θα βάλω κόκκινο και πράσινο και κίτρινο και μωβ και μπλε και πορτοκαλί και ροζ και θαλασσί στο header. Ναι θα κάνω το λογότυπο μεγαλύτερο, πολύ μεγαλύτερο. Λογότυπο είναι, πρέπει να φαίνεται.

Αυτά όμως δεν με πήγαιναν πουθενά και όταν άρχισε η κρίση και βγήκαν οι πρώτοι πιστολέρο παγανιά, πόνεσε. Πόνεσε πολύ.

Πρώτα δεν βελτιώνομαι, έπειτα δεν το διασκέδαζα άλλο επειδή δεν σχεδίαζα εγώ αλλά οι πελάτες μου και τώρα δεν πληρώνομαι;! Ε όχι. Εκεί ή αλλάζεις επάγγελμα ή κάνεις κάτι για αυτό. Βέβαια, έτσι όπως το γράφω μου δίνεται η εντύπωση ότι υπεύθυνοι για όλα αυτά ήταν οι πελάτες μου, ενώ η αλήθεια είναι ότι ο μόνος υπεύθυνος ήμουν εγω.

To 2011 ήταν η χρονιά του now or never. Μου ζήτησα συγνώμη, μου αφιέρωσα ένα τραγούδι και με ρώτησα ποιος θέλω να είμαι στο μέλλον;

Θέλω να είμαι αυτός ο ωραίος τύπος που νοικιάζει τα χέρια του στους πελάτες του για να σχεδιάσουν μόνοι τους τα websites τους και να πληρώνομαι με 3 άτοκες δόσεις μετά από 6 μήνες λες και είμαι ο Κοτσόβολος; Αν κάνετε ένα search στο Google οι περισσότερες εταιρίες εκεί έξω έτσι επιβιώνουν. Αυτό είναι εδώ και χρόνια. Αυτό μαθαίνει το Ελληνικό web στα νέα παιδιά που βγαίνουν τώρα από τις σχολές και θέλουν να γίνουν Web designers.

Υπάρχει όμως και ο άλλος τύπος. Αυτός, που όταν κάποιος υποψήφιος πελάτης επικοινωνεί μαζί του, το κάνει γιατί πραγματικά πιστεύει ότι μπορώ να τον βοηθήσω να δώσει ζωή στην ιδέα του με τον καλύτερο τρόπο. Αυτός που καταλαβαίνει ότι η φράση “Ελληνικό Web” δεν είναι πραγματικό γεωγραφικό όριο, αλλά ένας προσδιορισμός της Ελληνικής διαδικτυακής δραστηριότητας.

Το Wireframeplus.com ήταν σα να μπήκε η άνοιξη, όλα άλλαξαν, κατάλαβα πόσο μικρός είναι ο κόσμος και πόσο μικρός είμαι εγώ και πόσα challenges υπάρχουν εκεί έξω και δυστυχώς, πόσο άσχετος είμαι και πόσο καλύτερος πρέπει να γίνω. Ήταν σα να χώρισα με την πρώην που με έπρηζε με τη γκρίνια της και βρήκα μια φανταστική κοπέλα που ήταν out of my league και έπρεπε να βρω τρόπους για να γίνω καλύτερος. Και βρήκα. Είμαι ακόμα ερωτευμένος μαζί της. Εννοώ μαζί του. Για το wireframeplus.com μιλάω. Χμμ…

Δούλεψα σκληρότερα, έμαθα περισσότερα, συνεργάστηκα με συνάδελφους, web developers, Web Agencies, Startups & Entrepreneurs που βρίσκονται σε χώρες όπως η Κίνα, οι Ηνωμένες Πολιτείες, Καναδάς, Αυστραλία, Ιαπωνία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Αργετινή, Πολωνία, Ισπανία και φυσικά, το Ηνωμένο Βασίλειο.  (Ναι, περιαυτολογώ, πως αλλιώς να τα πω όλα αυτά;!)

Πριν από 1 μήνα περίπου βρέθηκα στο Λονδίνο ως lead designer σε μια εταιρεία Λογισμικού και κάναμε μαζί ένα ταξιδιωτικό portal για ένα από τα μεγαλύτερα γυναικεία περιοδικά στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Ενώ σε όλη αυτή την υπέροχη εμπειρία όλα μου φάνηκαν φυσιολογικά, όταν γύρισα και οι γρήγοροι ρυθμοί του Λονδίνου αντικαταστάθηκαν με τους “χαλαρούς” ρυθμούς της Θεσσαλονίκης, σκέφτηκα: “Κάτσε, τι έγινε τώρα; Τι ήταν αυτό;!” Πόσο διαφορετικά ήταν τα πάντα από ότι γνώριζα και από ότι είχα κάνει ποτέ στη ζωή μου. Ήμουν ήδη καλύτερος μόνο και μόνο από τις διαδικασίες που ακολουθούσαμε με την δημιουργική ομάδα και όλους τους συμμετέχοντες στο project. Ήταν μια εμπειρία που με έκανε να θέλω να πηγαίνω κάθε μέρα στη δουλειά στις 8 το πρωί και να φεύγω στις 8 το απόγευμα. Κάθε, μέρα!

Το 2011 ήταν η χρονιά που βγήκα από τη ρουτίνα και μπήκα σε μια πορεία διαμόρφωσης του ποιος θέλω να είμαι ως designer, κάνοντας projects και συνεργασίες που με κάνουν ευτυχισμένο σαν το HitTail.com που έχω το ΟΚ να μιλήσω και πολλά άλλα που δεσμεύομαι από NDA και δεν μπορώ να αναφέρω. Για πρώτη φορά βρέθηκα σε θέση να πω Όχι σε projects χωρίς να φοβάμαι ότι δεν θα μπορώ να πληρώσω το ΤΕΒΕ τον επόμενο μήνα και να κρατήσω μόνο όσα πραγματικά έχουν την ανάγκη για designer. Φυσικά και δεν ήταν/είναι όλα projects εξωτερικού. Κάποιοι από τους καλύτερους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζομαι και δουλεύω είναι Έλληνες.

Η Ελλάδα δεν είναι μόνο η κοινωνία των μετρίων και των ηλιθίων όσο κι αν είμαι πικραμένος από αυτή. Είναι η χώρα που ζω μαζί με εκατομμύρια αξιόλογους ανθρώπους που κάθε μέρα δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό μέσα στις αντίξοες συνθήκες που όλοι γευτήκαμε το 2011 και τα καταφέρνουν. Έτσι είμαστε εμείς οι Έλληνες. Είμαστε χωρισμένοι σε μαλάκες και φυσικούς problem Solvers.

Θα έλεγα ότι το 2011 για μένα ήταν μια εκπληκτική χρονιά. Ότι μπορούσε να πάει καλά, απλά πήγε. Δε θα μπορούσα να φανταστώ πως θα μπορούσε να γίνει καλύτερο… Μέχρι σήμερα!

Σήμερα είναι η δεύτερη μέρα του 2012 και ήδη αισθάνομαι ότι το 2011 μπροστά στη χρονιά που έρχεται είναι το απόλυτο τίποτα. Μηδέν. Μια μετριότητα και μισή.

*Δεν υπάρχει αυτό που θα γίνει το 2012 και δεν θα μπορούσα λοιπόν να μην ευχηθώ σε όλους το ίδιο!

Θα γράψω σύντομα περισσότερα για αυτό, ελπίζοντας πάντα ότι δεν θα καταστραφεί ο κόσμος – God Damned Mayans

Comments 10

10 Responses

Adreask

Πολύ εμψυχωτικό κείμενο, η ιστορία σου είναι μια εξαίρεση στη μουντή επαγγελματική κατάσταση που βιώνουμε όλοι μας, web designers ή μη…
Εύχομαι βελτίωση και ανάπτυξη σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο για το 2012!

porcupine

Κύριε klou, μπορεί να ανήκουμε στην ίδια συμμορία, αλλά η αλήθεια να λέγεται: αυτά που πέτυχες, οι δρόμοι που άνοιξες κι ό,τι ήρθε μαζί τα άξιζες και με το παραπάνω!

Tge sky is the limit και τα καλύτερα έρχονται, we know that bitches!

Γιάννης

Μεγάλες αλήθειες. Ο μόνος υπεύθυνος για την μιζέρια των web designers είναι οι ίδιοι οι web designers. Απλά. Και ειδικά σε αυτή τη χώρα είναι πανεύκολο να πέσεις σε αυτή τη μαύρη τρύπα που καταπίνει και το ταλέντο σου και εσένα τον ίδιο. Και καταλήγεις να κάνεις μεν μια δουλειά την οποία μεν αγαπάς, αλλά με έναν τρόπο που σιχαίνεσαι.

Το ίδιο ακριβώς με σενα έπαθα με ένα πολύ μεγάλο Ρωσικο project. Οι τύποι δούλευαν με έναν τρόπο που για τα ελληνικά δεδομένα είναι ανήκουστος. Και με ενέπνεαν μέρα με τη μέρα να εκλεπτύνω τα skills μου μόνο και μόνο γιατί καραγούσταρα το workflow.

Kaι όταν τελείωσε το project είπα οτι πολύ απλά δεν ξαναγυρνάω πίσω στο “το θέλω με ΜΕΓΑΛΑ κόκκινα γράμματα” και θα το κάνεις γιατί στην τελική σε πληρώνω… Ευχαριστώ αλλά δεν θα πάρω πια… Όσο σεβασμό δίνεις εσύ στον ίδιο σου τον εαυτό και στην τέχνη σου, άλλο τόσο εισπράττεις. Δεν πειράζει. Μερικά projects λιγότερα. Αν αγαπάς αυτό που κάνεις και θες να εξελιχθείς οι ευκαιρίες για να το εκφράσεις θα σου δοθούν. Τέλος.

Ότι δίνεις παίρνεις. Συμπαντικός Νόμος. Και ισχύει και στο webdesign.

Σου εύχομαι ωραία projects για φέτος και ότι καλύτερο.

netfreak

Για φέτος είχα σκεφτεί ότι δεν θα κάτσω να σκεφτώ/γράψω New year’s resolutions. Ειδικά στο επαγγελματικό κομμάτι.

Αλλά να που με το κείμενο σου βρήκα ένα. Να φτάσω εκεί που είσαι εσύ σήμερα. Doing *business* on my own terms.

Συγχαρητήρια για όλα όσα πέτυχες φέτος btw, να τα λέμε και δημόσια αυτά :)

John Tsevdos

Φοβερό post man! Σου εύχομαι ένα ακόμα καλύτερο 2012 με περισσότερες δουλειές που γουστάρεις! Κάτι τλετοια διαβάζω/βλέπω και συνηδητοποιώ πόσο κότα είμαι :-P

@Γιάννης: “Και καταλήγεις να κάνεις μεν μια δουλειά την οποία μεν αγαπάς, αλλά με έναν τρόπο που σιχαίνεσαι.” Μεγάλη κουβέντα φίλε μου!

PanosJee

Συμφωνώ απόλυτα. Το να έχω τον κάθε άσχετο και τον κάθε “ειδικό” να μου λένε πώς να κάνω τη δουλειά μου με έκαναν να μισηθώ το freelancing και να στραφώ οριστικά στις startups.
Τους ευχαριστώ! :P

klou

@Andreask thanks man :)

@Yianno μερικές φορές σκέφτομαι ότι ίσως δεν τα άξιζα… Αλλά αυτό είναι ένα άλλο άρθρο.

@Γιάννης Αυτό γίνεται γιατί σε αυτή τη χώρα έχουμε μεγαλύτερη καθημερινή επαφή με την τοπική κοινωνία, άρα και μεγαλύτερες ελπίδες να γνωρίσουμε περισσότερους κακούς πελάτες. Σκέψου ότι σαν το ρώσικο website που σου άρεσε πολύ, υπάρχουν ανάλογα Ελληνικά projects που προσλαμβάνουν designers του εξωτερικού, γιατί πολύ απλά ότι λέμε εμείς για crappy clients λένε και αυτοί για crappy designers, και μεταξύ μας, έχει γεμίσει ο τόπος και από τους 2 ;)

Το κλειδί είναι να βρεις τον τρόπο να επικοινωνούν μαζί σου όλο και λιγότεροι crappy clients και ταυτόχρονα να είσαι αρκετά καλός να υποδεχτείς τα project που γουστάρεις.

@Viktor χαίρομαι που βοήθησα :P Ωστόσο δεν είμαι ακόμα σε αυτό το σημείο 100%, αλλά το παλεύω!

@John Tsevdos thanks man! Χαίρομαι που σου άρεσε και σου ανταποδίδω τις ευχές!

@PanosJee οι Startups είναι πολύ καλή φάση. Το καταλαβαίνω κάθε φορά που συνεργάζομαι με μια :)

Theodore

Καταρχήν,συγχαρητήρια για το πολύ πετυχημένο και εύστοχο άρθρο, εύχομαι η νέα χρονιά να είναι καλύτερη για όλους όσους εργάζονται στον χώρο.
Αν και πιστεύω ότι ανήκω περισσότερο στους developers και όχι στον κλάδο του designing ελπίζω όπως όλοι μας να ξεφύγουμε από αυτό που εύστοχα αναφέρεις ως greek web.
Aπλώς νομίζω ότι λόγω της ιδιαιτερότητας της ελληνικής αγοράς πλέον οι “καλές” εταιρείες και freelancers ξεχωρίζουν όλο και πιο πολύ. (ενδεικτικά ανακάλυψα αυτό το site μέσω ενός άρθρου για creative examples of web design ;) )

klou

@Theodore

ευχαριστώ για το σχόλιο, χαίρομαι που βρήκες το άρθρο ενδιαφέρον.

Theodore

@klou
Δεν χρειάζονται τέτοια, πρέπει να προσπαθούμε να ανταλλάσσουμε απόψεις και εμπειρίες για να γινόμαστε καλύτεροι.
Επί του θέματος, επειδή τις τελευταίες μέρες τρέχω σαν τον τρελό και αντιμετωπίζω όλα όσα τραγελαφικά αναφέρεις σε μεγάλο βαθμό, παίδευα το μυαλό μου να αποφασίσω το κλάσμα “δουλεία που σε πληρώνει” / “δουλειά που απολαμβάνεις”.

Ευτυχώς οι παρακάτω “συνάδερφοι” http://bit.ly/ym8EY9 με έπεισαν για το ποιόν δρόμο πρέπει να πάρω

Leave a comment

Follow me on twitter

I tweet interesting things about me, web design & NYC!